Είναι φυτό ιθαγενές των Μεσογειακών χωρών και στη χώρα μας το συναντούμε με τα ονόματα Βόραγο, Βοράγινο, Βορατσίνα, Αρπέτα, Έχιον, Μποπράτσινο, Μπουράντζα, Βούγλωσσο, Βοϊδόγλωσσα. Η επιστιμονική του ονομασία είναι Borago officinalis (Μποράγκο το φαρμακευτικό – Καρδιαγωγό το φαρμακευτικό).
Είναι φυτό μονοετές (σπάνια διετές) και φτάνει σε ύψος τα 60 εκατοστά. Έχει κοίλα αγκαθωτά κλαδιά και απλωμένους βλαστούς. Τα αστερόμορφα άνθη του μπλε ή μωβ αναπτύσσονται σε χαλαρούς βότρυς από τις αρχές του καλοκαιριού έως τα μέσα του φθινοπώρου. Τα φύλλα του είναι τριχωτά, οβάλ ή επιμήκη. Στη βάση σχηματίζουν ροζέτα αλλά εντάσσονται στις πλευρές του βλαστού. Η ονομασία του φυτού προέρχεται μάλλον από το γαλλικό bourrache που σημαίνει μαλλιαρός ή τραχύς. Η λέξη αυτή βέβαια περιγράφει το φύλλο, αλλά το φυτό χαρακτηρίζεται από τα άνθη του που λέγεται ότι ενέπνευσαν το χρώμα του χιτώνα της Παρθένου. Το Μποράγκο είχε γοητεύσει με την ομορφιά του και τον Λουδοβίκο τον 14λ ο οποίος είχε διατάξει να φυτέψουν το βότανο στις Βερσαλλίες. Στην Ουαλία το ονομάζουν το «βότανο της χαράς» και στα αραβικά «πατέρα του ιδρώτα» προφανώς λόγω της δράσης του ως εφιδρωτικό. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι το βότανο ανακούφιζε αλλά και έδινε κουράγιο.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στο ποτό των σταυροφόρων όταν έφευγαν για τους Άγιους Τόπους, έριχναν άνθη Μποράγκο για να αποκτήσουν θάρρος. Ο γνωστός βοτανολόγος Τζον Γκέραντ έγραψε το 1597 για το βότανο. « Εγώ το Βοράγκο, δίνω πάντα κουράγιο» Η σύγχρονη έρευνα έχει δώσει καινούρια έννοια στο ρητό αυτό αποκαλύπτοντας ότι το βότανο διεγείρει τους αδένες των επινεφριδίων προωθώντας την παραγωγή αδρεναλίνης, της ορμόνης που εκκρίνεται όταν επίκειται μάχη ή φυγή και εξοπλίζει το σώμα για δράση σε πιεστικές καταστάσεις.
Για φαρμακευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα φύλλα του φυτού.
Το βότανο περιέχει σαπωνίνες, γλίσχρασμα, τανίνες, βιταμίνη C, ασβέστιο, κάλιο, και αιθέριο έλαιο. Δρα ως εφιδρωτικό, αποχρεμπτικό, τονωτικό, αντιφλεγμονώδες, γαλακταγωγό. Το Μποράγκο δρα σαν αποκαταστατικός παράγοντας στον φλοιό των επινεφριδίων, πράγμα που σημαίνει ότι αναζωογονεί και ανανεώνει τα επινεφρίδια μετά από ιατρική αγωγή με κορτιζόνη ή στεροειδή. Το Μποράγκο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τονωτικό των επινεφριδίων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μπορεί ακόμη να χορηγηθεί στη διάρκεια πυρετών και ιδιαίτερα κατά την ανάρρωση. Έχει τη φήμη αντιφλεγμονώδους βοτάνου για καταστάσεις όπως η πλευρίτιδα. Τα φύλλα και οι σπόροι ενισχύουν τη ροή του γάλακτος κατά τον θηλασμό. Παρασκευάζεται ως έγχυμα. Ρίχνουμε ένα φλιτζάνι βραστό νερό σε 2 κουταλιές του τσαγιού ξηρό βότανο και το αφήνουμε σκεπασμένο 10-15 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε τρεις φορές την ημέρα.
Ο χυμός του βοτάνου, που παρασκευάζεται από τα νωπά φύλλα, θεωρείται χρήσιμος στη νευρική κατάθλιψη ή την ψυχική οδύνη. Από αυτόν παρασκευάζεται και μία μαλακτική λοσιόν για ξηροδερμία με φαγούρα. Το έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους του φυτού χρησιμοποιείται και ως εναλλακτικό αντί του ελαίου της οινοθήρας για τους ρευματισμούς ή τις διαταραχές περιόδου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά για το έκζεμα.
Στη συλλογή του πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γιατί η παρατεταμένη επαφή με τα φύλλα μπορεί να προκαλέσει δερματίτιδα εξ επαφής. Το βότανο όμως το χρησιμοποιούμε και στη μαγειρική. Αν φανούμε τολμηροί και δοκιμάσουμε ένα τρυφερό φύλλο θα διαπιστώσετε ότι έχει τη γεύση δροσερού αγγουριού. Μπορεί να είναι τριχωτό αλλά στο στόμα οι τρίχες διαλύονται. Το κόβουμε σε σαλάτες και το προσθέτουμε στο γιαούρτι.
Επίσης δίνει άρωμα στα καλοκαιρινά ποτά. Είναι κατάλληλο για δίαιτες χωρίς αλάτι γιατί είναι πλούσιο σε μεταλλικά άλατα. Το συνδυάζουμε και με το σπανάκι. Τα άνθη του Μποράγκο είναι πολύ όμορφα πάνω στη σαλάτα μας ή σαν εντυπωσιακό γαρνίρισμα πικάντικων ή γλυκών πιάτων και πάνω σε κρύες σούπες.

*Άρθρο του Σάκη Κουβάτσου στα Χανιώτικα Νέα