Η λατινική του ονομασία είναι Brassica oleracea (βρασσική η λαχανώδης).
Το λάχανο καλλιεργείται στη Δύση από το 400 π.Χ. και είναι ένα πολύτιμο βότανο. Χρησιμοποιείται από την εποχή του Διοσκορίδη σαν γιατρικό του πεπτικού, τονωτικό των αρθρώσεων, για δερματικά προβλήματα και πυρετούς. Περιέχει θείο , αρσενικό, ασβέστιο , μαγγάνιο, φωσφόρο, κάλιο, νάτριο, βιταμίνες Α, Β1, Β2, C, αμινοξέα και λιπαρά οξέα. Όταν το λάχανο ψήνεται πολύ , τότε χάνονται οι θρεπτικές του ουσίες και οι βιταμίνες.
Για τον λόγο αυτό το ψήνουμε λίγο. Οι ουσίες που περιέχονται στο λάχανο δρουν ως αντιοξειδωτικά και βοηθούν στην αποτοξίνωση του σώματος. Θεωρείται ότι έχει δράση αντικαρκινική. Είναι αντιφλεγμονώδες, αντιρευματικό, αντιβακτηριδιακό, επουλώνει τους ιστούς προωθώντας τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων.
Εξωτερικά τα φύλλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πληγές, έλκη, φλεγμονές και για δερματικά προβλήματα. Το ζουμί βρασμένου λάχανου είναι αποτελεσματικό κατά του βήχα, της βραχνάδας και της βρογχίτιδας. Χυμός κόκκινου λάχανου που έβρασε με διπλάσια ποσότητα ζάχαρης δίνει σιρόπι, τρεις κουταλιές από το οποίο βοηθά στο να ξεμεθύσει κάποιος. Κατάπλασμα των φύλλων του λάχανου στο μέτωπο ανακουφίζει από τον πονοκέφαλο. Το αφέψημα του βοηθά στην ανακούφιση της κολίτιδας. Ο χυμός του χορηγείται για γαστρικά ή δωδεκαδακτυλικά έλκη.
Δεν συνίσταται σε όσους έχουν έντονη έλλειψη ιωδίου ή πάσχουν από το συκώτι τους.

*Άρθρο του Σάκη Κουβάτσου στα Χανιώτικα Νέα