Ποτά και Εδέσματα από τους Αρχαίους Έλληνες
Ο Ιπποκράτης στα γραπτά του έχει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις σχετικά με το ποτά και τα εδέσματα των αρχαίων Ελλήνων.
Αναφέρει λοιπόν στα γραπτά του ο πατέρας της Ιατρικής ,ότι οι άνθρωποι των Ομηρικών χρόνων γευμάτιζαν τρεις φορές την ημέρα. Το πρωί, το μεσημέρι και το απόγευμα. Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος σημειώνει ότι το άριστον ήταν το πρωινό γεύμα, το οποίο αποτελούταν από ψωμί και κρασί. Το φαγητό εκείνη την εποχή ήταν ψητό κρέας ( αρνί, βοδινό, χοιρινό, καθώς και ελάφια, λαγοί, άγριοι χοίροι κ.λ.π.) και ψωμί από σιτάρι ή κρίθινο (ο Ιπποκράτης αναφέρει περίπου 10 είδη ψωμιών). Επίσης όσπρια, λαχανικά, χόρτα διάφορα, τυρί και γάλα. Η χρήση του αλατιού ήταν γνωστή. Ως ποτά χρησιμοποιούσαν το νερό στο οποίο πρόσθεταν μικρή ποσότητα κρασιού, ή κρασί πάντοτε αναμεμειγμένο με νερό σε διάφορες αναλογίες. Το κρασί το θεωρούσαν άριστο τονωτικό και για αυτό το έδιναν πάντοτε, πριν από την μάχη στους πολεμιστές καθώς και όταν επέστρεφαν . Εκτός από το κρασί χρησιμοποιείτο και άλλο ποτό ως δροσιστικό, ο «κυκεών». Αυτό αποτελείτο από τυρί, κρασί, μέλι και αλεύρι. Από ιατρικής πλευράς θεωρούσαν πολύτιμα το μέλι και το κρασί. Το μέλι το χρησιμοποιούσαν ως γλυκαντική ύλη σε αφεψήματα και συνδυασμούς βοτάνων ή και σκέτο. Θεωρούσαν δε, ότι μάλλον αδυνατίζει παρά ότι προσθέτει πάχος. Το κρασί από την Ομηρική εποχή το διέκριναν σε διάφορες κατηγορίες, αναλόγως του χρώματος , της γεύσης και του τόπου προέλευσης. Ανάλογα με το χρώμα είχαν οίνο λευκό, μέλαν, ξανθό και ερυθρό. Ανάλογα με την γεύση, είχαν γλυκό και δριμύ. Ανάλογα με την σύσταση, λεπτό ή παχύ. Ανάλογα με την οσμή ευώδη, όχι ευώδη και άοσμο και ανάλογα με την δύναμη τον ασθενή, μέτριο και ισχυρό. Αναφέρει λοιπόν ο Ιπποκράτης ότι ο ασθενής οίνος παρέχει μικρή θρεπτική αξία. Ο ξανθός ή μέλας ενδείκνυται σε γαστρεντερικές παθήσεις, επειδή έχουν στυπτική δράση. Θα πρέπει όμως να αποφεύγονται σε εγκεφαλικά και πνευμονικά προβλήματα, γιατί βαραίνουν το κεφάλι και δυσκολεύουν την αποβολή των πτυέλων.
Ο λευκός οίνος είναι διουρητικός, ενώ ο υπέρυθρος και μπρούσκος θα πρέπει να αποφεύγονται σε εγκεφαλικές νόσους.
Ο γλυκός οίνος, χρησιμοποιείτο σε χρόνια τραύματα και θεωρείτο αυτάρκης για την αντισηπτική του θεραπεία. Επίσης ο ισχυρός, αυτός που περιέχει πολύ οινόπνευμα, τον χρησιμοποιούσαν για να ξεπλένουν τα τραύματα.
Άλλες ειδικές τροφές που χρησιμοποιούσαν για θεραπευτικούς λόγους ήταν:
-Ο ορός γάλακτος
-Το μελίκρητον (Υδρόμελι). Ήταν μέλι αναμεμειγμένο με νερό σε αναλογία 1 προς 3. Κατόπιν το άφηναν στον ήλιο 15 ημέρες πριν το χρησιμοποιήσουν.
- Κυκεών. Ποτό αποτελούμενο από τριμμένο τυρί, κρασί, κρίθινο αλεύρι και μέλι. Το χρησιμοποιούσαν οι υγιείς ως αναψυκτικό και οι ασθενείς για να αναμειγνύουν φάρμακα με δυσάρεστη γεύση.
-Πτισάνη: Ζωμός διαφόρων καρπών, όπως κριθάρι, σιτάρι, φακές, βρώμη, ρεβίθια κ.λ.π. Η πτισάνη χορηγούνταν στους ασθενείς σε διάφορες διαβαθμίσεις πυκνότητας, ανάλογα με την βαρύτητα της νόσου και τις ενδείξεις

Άρθρο της Ευαγγελίας Φραγκιαδάκη-Κουβάτσου στα Χανιώτικα Νέα.